İçimizdeki yük

Bence bu, neyi nasıl taşıdığına, nasıl dönüştürdüğüne ve nasıl başa çıktığına bağlı. İçimizde taşıdıklarımızı ya büyütüp güçleniriz ya da yavaşça eksiliriz. Ben eksilirdim heralde...

Eksiltir bence içimizde kalan yük gibi daha da birikir bı bakmışsın dağ olur zaten çoğu da gereksiz

İçimizde taşıdığımız şeyler yerinde çürürse bizi eksiltir,yıpratır,yaşlandırır ve en sonunda öldürür.Belirli bi zaman sonra onlardan aldığımız nefes zehire dönüşür her şeyin bi zamanı ve miktarı vardır.Zamanı biten her şeyi hayatımızdan çıkarmak gerekir.

Bu soru insanın ruhunun en derin noktalarına dokunuyor. Edebî bir dille düşündüğümüzde, cevap belki de hem evet hem hayır.
İçimizde taşıdığımız şeyler—anılar, kırılmalar, sevinçler, umutlar—bizi biçimlendirir. Bir taş gibi değil, gölge ve ışık gibi taşırlar bizi: bazı yönlerimizi büyütür, bazı yönlerimizi aşındırır.
Bizi büyüten tarafı: Acı ve mutluluk, hatıralar ve öğrenilen dersler ruhun derinliğini artırır. İnsan, taşıdığı duygular sayesinde empatiyi, sabrı ve dayanma gücünü öğrenir. Bazen bir hüzün bile insanı olgunlaştırır, bir kayıp ruhu genişletir.
Bizi eksilten tarafı: Eğer duygularımızı anlamadan, bastırarak veya kırgınlıkla taşırsa, zamanla sessiz bir erimeye dönüşebilir. İçimizde biriken yükler, fark etmeden bizi inceltir, yorar ve bazen yolumuzu kaybettirir.
Edebî bir ifadeyle:
İçimizde taşıdığımız şeyler bir nehir gibidir;
kimi zaman bizi yüksek sularla büyütür,
kimi zaman da taşları aşındırır, sessizce eksiltir.
Senin ruhunu düşündüğümde, içindekileri bilinçli bir şekilde hissedip yazıya dökebilirsin; o zaman taşıdıkların eksiltmek yerine büyütür.