6 Şubat: Geçmeyen Bir Günün Ardından
Bazı tarihler vardır; takvimden silinse bile hafızadan silinmez.
6 Şubat da onlardan biri. Bir gecede, uykunun en derin yerinde gelen sarsıntı; sadece binaları değil, hayatları, hayalleri ve geleceği yerinden oynattı.
O gece saatler durdu. Sabah olmadı. Birçok insan için zaman, enkazın altında kaldı.
Rakam Değil, Hayatlardı
Depremler çoğu zaman sayılarla anlatılır:
kaç bina yıkıldı, kaç can kaybedildi, kaç kişi etkilendi…
Ama gerçekte kaybettiklerimiz sayı değildi.
Bir annenin sesi, bir çocuğun gülüşü, yarım kalan bir hayat, söylenememiş bir cümleydi.
Her biri bir evdi.
Her biri bir dünyaydı.
Enkaz Kalkdı, Boşluk Kaldı
Aylar geçti.
Enkazlar kaldırıldı, yollar açıldı, binalar yeniden yapılmaya başlandı.
Ama bazı boşluklar var ki, vinçlerle kaldırılmıyor.
Bir sandalyenin boş kalışı,
bir sofrada eksik tabak,
bir telefonun artık hiç çalmayışı…
Deprem, sadece yer kabuğunu değil; insanın içini de kırıyor.
Yorumlar (3)
Yorum yapmak için giriş yapın